خانه / بانک مقالات و مطالعات / آیا پس از ابتلا به کووید 19 در بدن ایمنی ایجاد خواهد شد ؟

آیا پس از ابتلا به کووید 19 در بدن ایمنی ایجاد خواهد شد ؟

مترجم : داوود خاوری اردستانی

در نبود درمان و یا راهکار پیشگیری موثر ، تلاش ها برای کنترل COVID-19 به مداخلات غیر دارویی مانند اقدامات پیشگیرانه فردی ( شست و شوی دست ها ، پوشاندن صورت ) ، پاکسازی محیط ، حفظ فاصله ، ماندن در خانه و محدود بودن کسب و کار ها و بسته بودن مراکز آموزشی در سطوح محلی تا سطح ملی وابسته است .

علاوه بر این اقدامات جمعی به وجود آمدن ایمنی گله ای ( herd immunity ) نیز می تواند محافظتی در برابر COVID-19 ایجاد کند . هرچند ، اینکه بعد از بهبودی از COVID-19 در فرد ایمنی ایجاد می شود نامشخص است . بسیاری از عفونت ها با سایر عوامل ویروسی مانند ویروس آنفولانزا ، ایمنی پایداری در فرد ایجاد نمی کند .

پی بردن به اینکه بهبودی از بیماری تا چه اندازه ای منجر به ایجاد ایمنی و یا کاهش شدت عفونت مجدد می شود ، نیاز است تا به طور ایمن اقدامات مبتنی بر جمعیت مانند حفظ فاصله ی اجتماعی را کاهش دهیم . هم چنین فهمیدن ظرفیت ایمنی ایجاد شده بعد از بهبودی ، ارتباط مهمی با ارزیابی های جمعیت شناسی ( مانند ارزیابی احتمال انتقال بیماری در یک جمعیت ) ، درمانی های سرولوژیک ( مانند استفاده از پلاسما ی افراد بهبود یافته ) و تولید واکسن دارد .

COVID-19 به علت عفونت با SARS-CoV-2 ایجاد می شود . پس از عفونت آنتی بادی های IgM و IgG در طی روز ها تا هفته ها پس از شروع علائم در فرد ایجاد شده که در خون فرد قابل تشخیص هستند . اگرچه براساس میزان این آنتی بادی ها در خون بعضی از بیماران به نظر می رسد در این افراد پاسخ ایمنی هومورال ایجاد نمی شود ، البته نکته قابل ذکر این است که ارتباط دقیقی بین پاسخ آنتی بادی و بهبود شرایط کلینیکی بیمار مشخص نشده است .

یافته های یک مطالعه ی کوچک با 9 بیمار نشان داد که تیتر های آنتی بادی بالاتری در بیمارانی که علائم بالینی شدید تری داشتند دیده شد . اگر چه تیتر بالاتر آنتی بادی و همواره ارتباطی با بهبود علائم COVID-19 در بیماران ندارد . علاوه بر این علائم خفیف COVID-19 می تواند قبل از seroconversion ( که با قابلیت تشخیص IgM و IgG در خون مشخص می شود ) بهبود یابد ، اگرچه این آنتی بادی های قبل از کاهش viral load قابل ارزیابی هستند .

آنچه قطعی تر به نظر می رسد این است که بار ویروسی معمولا در ابتدا بیماری در اوج خود قرار دارد و با تولید آنتی بادی و افزایش تیتر آنتی بادی در 2 تا 3 هفته ی متعاقب کاهش میابد .

موفقیت در کشت ویروس از نمونه ی به دست آمده از نازوفارنکس به سرعت در طی هفته ی اول از یک بیماری خفیف کاهش میابد ، البته مدت زمان دقیقی که یک فرد می تواند ناقل ویروس باشد هنوز به درستی مشخص نیست . تشخیص مداوم RNA ویروس از روزها تا هفته ها بعد بهبودی از COVID-19 در غلظت های نزدیک به حد تشخیص سنجش های موجود احتمالاً یک خطر کلینیکی یا سلامت عمومی معنی دار نیست ، به خصوص در زمانی که علائم بالینی وجود ندارد اگرچه در این باره شواهد قطعی وجود ندارد .

دوام neutralizing antibodies ( NAbs, primarily IgG ) علیه SARS-CoV-2 هنوز مشخص نشده است و به طور کلی دوام این آنتی بادی ها را تا 40 روز پس از شروع علائم گفته شده است . مدت زمان پاسخ آنتی بادی در برابر دیگر ویروس های خانواده کرونا ویروس ها ممکن است به این مورد مرتبط باشد . به طور مثال به دنبال عفونت با SARS-CoV-1 ( ویروس عامل ایجاد کننده بیماری SARS ) غلظت IgG تقریبا برای 4 تا 5 ماه بالا می مانند و پس از آن به مدت 2 تا 3 سال به آرامی کاهش میابد . به طور مشابه  Nabsکه به دنبال عفونت با MERS-CoV ( ویروس عامل ایجاد کننده بیماری MERS ) ایجاد می شود ، تا 34 ماه در بیماران بهبود یافته باقی مانده است .

البته یافتن IgG و Nabs به معنای ایمنی پایدار نیست . البته در مورد COVID-19 تنها داده های محدودی از مقالات nonpeer-reviewed و  preprint report در مورد احتمال ایمنی ایجاد شده پس از عفونت در پریمات ها در دسترس است .

در این مطالعه 4 rhesus macaques با ویروس SARS-CoV-2 آلوده شدند و پس از بهبود از بیماری ، 28 روز بعد از تلقیح اولیه توسط همان ویروس مجددا آلوده شدند که این بار بیمار نشدند .

این که آیا افراد دوباره می توانند توسط SARS-CoV-1 و MERS-CoV بیمار شوند مشخص نیست . ویروس SARS پس از سال 2004 دیگر دیده نشده و در مورد ویروس MERS تنها موارد اسپورادیک گزارش شده است . ابتلای مجدد حداقل در 3 تا 4 نمونه از کرونا ویروس های انسانی به خصوص 229E و  NL63 و  OC43  دیده شده است که به طور کلی همه ی آنها موجب بیماری های تنفسی خفیف تری می شوند . علت اصلی این ابتلای مجدد هنوز به درستی مشخص نشده است ولی شواهد نشان دهنده این است که علت آن می تواند ایمنی کوتاه مدت ایجاد شده و تماس مجدد با ویروسی از همان خانواده ولی با ساختار ژنتیکی متفاوت باشد .

تا به امروز هیچ مورد عفونت مجدد ای با SARS-CoV-2 تایید نشده است . شواهد عفونت مجدد معمولا مستلزم مستنداتی مبنی بر کشت مجدد مثبت به دنبال بهبودی کامل از عفونت قبلی یا شواهدی مبنی بر عفونت مجدد با یک گونه مولکولی متفاوت از همان ویروس است . در یک گزارش از دو فرد سالم که از COVID-19 بهبود یافته بودند و دارای دو یا بیشتر PCR منفی از نمونه تنفسی فوقانی به فاصله 24 ساعت از هم بودند ، RNA ویروس SARS-CoV-2 مجددا در نمونه هایی که به صورت پراکنده از گلو گرفته شده بود یافت شد . همچنین SARSCoV-2RNA تا بیش از بیست روز پس از منفی شدن تست در نمونه های گرفته شده از گلو یا نازوفارنکس یافت شد .

در گزارش دیگری از بین 18 بیمار بار ویروس ( که توسط PCR cycle threshold معین شد ) پایین تر بود و به طور قابل ملاحظه ای نسبت به مقادیری که در اوج بیماری بود کاهش یافته بود . در زمان پس از بهبودی ، بیماران داری تست مثبت که در این گزارش توصیف شده اند یا بدون علامت بودند یا دارای علائم خفیف بودند و در نتایج رادیوگرافی آنها پنومونی پایدار یا بهبود یافته دیده شد . همچنین اکنون هیچ شواهدی مبنی بر ناقل بودن افراد پس از بهبودی بیماری وجود ندارد . اگرچه احتمال این انتقال را نباید به طور کامل رد کرد به خصوص در افرادی که به علت وضعیت نقص ایمنی ممکن است مستعد باشند که برای مدت طولانی تری باعث انتشار ویروس بشوند . همچنین ممکن است این افراد دچار عفونت پایدار یا عود کننده COVID-19 شوند یا حتی دچار عفونت مجدد بشوند . از سوی دیگر این افراد ممکن است به مدت طولانی ویروس را منتشر کنند درحالی که میزان آن نزدیک حد تشخیصی روش ارزیابی باشد یا روش های جمع آوری ، ذخیره سازی و انتقال نمونه نتیجه نهایی تست را تحت تاثیر قرار دهد و نتیجه اشتباه گزارش شود .

تست های سرولوژیک برای شناسایی آنتی بادی های SARS-CoV-2 به سرعت در دسترس قرار می گیرند که این موضوع برای تخمین میزان شیوع بیماری به خصوص افرادی که بدون علامت هستند اهمیت دارد . با این حال در حال حاظر نمی توان بر اساس این تست ها قضاوت کرد که افراد در برابر ابتلای مجدد مصون هستند .

استاندارد های عملکردی این تست های سرولوژیک مانند حساسیت و اختصاصیت این تست ها که درحال افزایش هستند و هم چنین احتمال cross reactivity با سایر کرونا ویروس ها ( که منجر به نتایج مثبت کاذب می شود ) هنوز مشخص نشده است .

آزمایش گسترده افراد که COVID-19 نداشته اند ؛ در جوامعی که شیوع پایین از SARS-CoV-2 دارند می تواند باعث نتایج مثبت کاذب بیشتری نسبت به موارد مثبت حقیقی بشود . نکته اساسی تری که هنوز باید مشخص بشود این است که آیا پاسخ IgG قوی منجر به ایمنی می شود یا نه . مطالعات کوهورت طولی بر افرادی که از COVID-19 بهبود یافته اند لازم است تا علائم عفونت مجدد را بررسی کنند . چنین مطالعاتی می تواند وقایعی که منجر به تماس مجدد با ویروس می شود و تمام بررسی های کلینیکی و آزمایشگاهی علت های دیگر و تست های سرولوژیک و کشت و مقایسه ژن ویروس را با نمونه جدا شده ثبت کند .

با این حال در کوتاه مدت می توان احتمال عفونت مجدد با بررسی و نظارت اطلاعات و در خواست از پزشکان و مراجع بهداشت عمومی برای بررسی و گزارش موارد احتمالی عفونت مجدد تایید یا رد کرد .

به طور خلاصه اطلاعات محدودی در مورد پاسخ آنتی بادی در برابر SARS-CoV-2 و سایر کرونا ویروس ها وجود دارد . هم چنین یک مطالعه حیوانی کوچک پیشنهاد کرده است که بهبود از COVID-19 می تواند منجر به ایجاد ایمنی در برابر عفونت مجدد حداقل به صورت موقت بشود . اگر چه پاسخ ایمنی به COVID-19 به طور کامل شناخته شده نیست و اطلاعات قطعی مبنی بر ایمنی پس از بهبودی محدود است . در میان عدم قطعیت این بحران بهداشت عمومی ، دانشی با ملاحظه و سختگیری به دست آمده باشد ، در تعیین و برنامه ریزی سیاست های بهداشت عمومی ضروری است .

منبع : COVID-19 and Postinfection Immunity ; JAMA Journals

همچنین ببینید

نگاهی برمقالات : بخش روماتولوژی – شماره سوم – اول تیر ماه

شماره سوم – نیمه اول تیر ماه 1399 مرکز مطالعات و توسعه آموزش علوم پزشکی …

پاسخی بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *