خانه / بانک مقالات و مطالعات / بیماری COVID-19 و عواقب قرنطینه خانگی در سالمندان

بیماری COVID-19 و عواقب قرنطینه خانگی در سالمندان

از آنجا که بسیاری از کشورها از بیماری کرونا ویروس 2019 (COVID-19) رنج می برند ، به زودی به افراد سالخورده گفته می شود که برای “مدت بسیار طولانی” در انگلیس و کشور های دیگر باید خود را قرنطینه کنند.

این تلاش برای محافظت از افراد بیش از 70 سال ، و در نتیجه محافظت از جامعه و سیستم های بهداشتی  در حالی صورت می گیرد که تعدادی ازکشورهای جهان  قرنطینه نظامی و انزوای اجتماعی را برای کاهش شیوع سندرم حاد تنفسی coronavirus 2 اعمال می کنند. (SARS-CoV-2)

با این حال ، به خوبی شناخته شده است که انزوای اجتماعی در میان افراد مسن ، یک نگرانی جدی برای سلامت عمومی است زیرا این افراد در معرض خطر ابتلا به بیماری های قلبی و عروقی ، خود ایمنی ، عصبی وشناختی و بیماری های روان هستند.

سانتینی و همکارانش اخیراً نشان دادند که قطع ارتباط اجتماعی ، سالمندان را در معرض خطر افسردگی و اضطراب قرار می دهد.

اگر وزرای بهداشت کشورها به افراد سالخورده دستوردهند در خانه بمانند و با تهیه مواد غذايی و داروهای حياتی برای آن ها باعث خودداری آن ها از تماس اجتماعي با خانواده و دوستان شوند ، اقدامات لازم براي كاهش عواقب بهداشت روانی و جسمی لازم است.

خود قرنطینگی به طور نامناسبی بر افراد سالخورده که تنها تماس اجتماعی آنها خارج از خانه است ، مانند خانه سالمندان ، مراکز اجتماعات و اماکن مذهبی تأثیرمی گذارد.

افرادی که خانواده یا دوستان نزدیک ندارند و به حمایت از خدمات داوطلبانه یا مراقبت های اجتماعی متکی هستند می توانند در کنار افرادی که پیش از این تنها و منزوی بوده اند در معرض خطرات بیشتری قرار بگیرند .

اگرچه ممکن است بعضی افراد در امکان دسترسی یا سواد در استفاده از منابع دیجیتال مشکل داشته باشند با این حال از فن آوری های آنلاین می توان برای ایجاد شبکه های پشتیبانی اجتماعی وایجاد حس بهتر در افراد استفاده کرد.

مداخلات ساده ای شامل تماس تلفنی مکرر با کسانی که برای فرد مهم هستند ، خانواده و دوستان نزدیک  ، سازمان های داوطلبانه یا متخصصان مراقبت های بهداشتی  یا پروژه هایی که می تواند دسترسی افراد به جامعه را بیشتر کند در طول قرنطینه اجباری حمایت موثری را برای افراد ایجاد می کنند. علاوه بر این ، روشهای درمانی رفتاری شناختی می توانند به صورت آنلاین ارایه شوند تا احساس تنهایی را کاهش دهند و سلامت روانی را بهبود بخشند.

قرنطینه کردن سالمندان می تواند میزان انتقال بیماری را کاهش دهد که این خود می تواند از به اوج رسیدن شیوع بیماری به طور چشمگیری جلوگیری کند و انتقال بیماری به افراد پرخطر را کاهش دهد.

با این حال ، پیروی از استراتژی های خود قرنطینگی احتمالاً با گذشت زمان کاهش می یابد. چنین اقداماتی باید به طور مؤثر به منظور جلوگیری از سرایت بیماری به موقع انجام شود ، اما از افزایش عوارض عاطفی و روانی این اقدامات باید جلوگیری شود. این عوارض بیشتر در جمعیت های محروم و حاشیه نشین احساس می شود ، که باید فوراً برای اجرای راهکارهای پیشگیری کننده مورد هدف قرار گیرند.

منبع :

   ; Lancet journals – ; COVID-19 and the consequences of isolating the elderly

همچنین ببینید

نگاهی برمقالات : بخش روماتولوژی – شماره سوم – اول تیر ماه

شماره سوم – نیمه اول تیر ماه 1399 مرکز مطالعات و توسعه آموزش علوم پزشکی …

پاسخی بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *