خانه / بانک مقالات و مطالعات / بررسی پاسخ بریتانیا به پاندمی COVID19 – از ایمنی گله ای تا اعمال محدودیت عبور و مرور

بررسی پاسخ بریتانیا به پاندمی COVID19 – از ایمنی گله ای تا اعمال محدودیت عبور و مرور


نویسنده : پارسا قابوسی

برای هفته های متمادی ، پاسخ دولت بریتانیا به شیوع بیماری کووید 19 در این کشور ، ایجاد آرامش اجتماعی و ادامه فعالیت های اقتصادی و اجتماعی بود . تمرکز اولیه این استراتژی ، بیمار یابی ، یافتن افراد دارای تماس با موارد مشکوک و مبتلا و ایزوله کردن این افراد بوده است .

تا هفته دوم مارس ، همچنان تمایلی برای تعطیلی گردهمایی های اجتماعی از سوی دولت دیده نمی شد . در توضیح این تصمیم ، دولت اجرای چنین اقدامات سخت گیرانه ای را برای کنترل اپیدمی بیماری و کاهش آمار مبتلایان موثر نمی دانست . در روز 12 مارس ، بوریس جانسون ، نخست وزیر بریتانیا ، نخستین کنفرانس خبری خود در مورد اپیدمی کووید 19 را به همراه مشاوران ارشد سلامت دولت این کشور برگزار کرد . با این وجود هیچ توصیه ای برای لغو کردن و تعطیلی رویداد های ورزشی ارایه نشد و با وجود این انفعال در تصمیم گیری ، بوریس جانسون در همین کنفرانس خبری اذعان داشت ، تعداد بیشتری از خانواده ها عزیزان خود را از دست خواهند داد .

در همین هفته ، بیش از 250 هزار نفر در مسابقه اسب سواری در شهر Cheltenham گرد هم آمدند و ده ها هزار نفر از ساکنین اسکاتلند برای دیدن مسابقه راگبی با ولز ، در حال مسافرت بودند . همچنین هزاران نفر دیگر برای دیدن مسابقات فوتبال در سرتاسر بریتانیا در حال رفت و آمد بودند . با این وجود مقامات رسمی ورزشی این کشور با مسئولیت پذیری شروع به ایجاد محدودیت در مسابقات ورزشی نمودند و با وجود ضرر های مالی فراوان ، رویداد های ورزشی خود را تعطیل کردند .

تعداد زیادی از متخصصین سلامت در کشور بریتانیا ، به طرق مختلف نگرانی خود را نسبت به اقدامات دولت این کشور ابراز کردند و برای اثبات نگرانی خود از داده های بدست آمده از کشور چین و سایر کشور های اروپایی استفاده کردند . در همین حال مشاور علمی ارشد دولت بریتانیا ، در مصاحبه ای نظریه ایمنی گله ای یا Herd immunity را به عنوان رویکرد دولت اعلام کرد . وی عقیده داشت برای عبور از موج اپیدمی باید 60 درصد ( یا بیشتر) از افراد جامعه به بیماری مبتلا شوند و بهبود یابند تا کل جامعه نسبت به بیماری ایمنی پیدا کند .

این نظریه بدان معناست که 60 درصد از کل جمعیت بریتانیا باید به بیماری مبتلا شوند و با احتساب مرگ و میر بیماری ( 0.3-1 درصد ) ، 117000 الی 390 هزار نفر فوت خواهند کرد . رقمی که به تلفات نظامی بریتانیا در جنگ جهانی دوم ( 382600 نفر ) نزدیک بوده و 3 الی 6 برابر تلفات غیرنظامی این کشور در جنگ جهانی دوم ( 67100 نفر ) می باشد . این نظریه در بررسی توسط دانشگاه هاروراد رد شد و آن را پیشنهادی خنده دار و بی معنی عنوان نمود .

در میان موج های مختلف رسانه ای علیه دولت بریتانیا به علت این اظهار نظر ها ، وزیر بهداشت این کشور در گفتگوهای خبری این سیاست را به اجبار تکذیب نمود و از کارخانه ها خواست تا حدامکان به تولید وسایل پزشکی ( اعم از ونتیلاتور و … ) بپردازند . این مساله نشان می داد که مسوولین رسمی این کشور ، مرگ و وخامت حال تعداد زیادی از بیماران را برای جلوگیری از شیوع این بیماری پذیرفته بودند . از طرف دیگر آنچه که پژوهشگران وابسته به دولت بریتانیا در توجیه اقدامات خود بیان می کردند ، خستگی عمومی مردم از اقدامات سخت گیرانه و مشکلات روانی ( مانند افسردگی ) برای گروه های سنی مختلف بود اما در نظر نمی گرفتند که این سیاست تا چه حد می تواند خطرناک و کشنده باشد .

در روز دوشنبه 16 مارس ، بوریس جانسون به همراه مشاورین خود ، کنفرانس خبری دیگری را برگزار نمود و توصیه های زیر را ارایه کرد :

1-هر فرد با تب و یا سایر علامت های بیماری باید خود را به مدت 7 روز ایزوله کند .

2-هر فردی که با بیمار مشکوک زندگی می کند باید خود را به مدت 14 روز ایزوله کند .

3-مردم باید از رفتن به اجتماعات عمومی ، سینما ها و … خودداری کنند . اما هیچ اجبار و قانونی برای این دستورات در نظر گرفته نشده بود .

4-مردم باید تا حدامکان از راه دور به مشاغل خود بپردازند ولی تعطیلی عمومی برای مشاغل اعلام نشد .

5-افراد بالای 70 سال ، باید از رفت و آمد ها اجتناب کنند .

روز بعد از این کنفرانس خبری ، مدل سازی های ارایه شده از سوی گروه مجربی از اپیدمیولوژیست های کالج سلطنتی انگلستان نشان داد ، که در صورت ادامه این سیاست ها ، تعداد افراد نیازمند بستری در ICU و مراقبت های ویژه بیش از قابلیت ها و امکانات سیستم درمان عمومی این کشور ( NHS ) خواهد شد و تعطیلی مدارس و دانشگاه ها می تواند در کاهش بار تحمیلی بر روی سیستم سلامت و اپیدمی بیماری کمک کننده باشد .

سرانجام در روز چهارشنبه (18 مارس ) ، دولت بریتانیا ، مدارس این کشور را تعطیل نمود و نهایتا بوریس جانسون در نطق تلویزیونی 6 دقیقه ای خود در  روز گذشته اعلام کرد:

مردم باید به مدت 3 هفته در خانه های خود بمانند و تنها می توانند برای خرید لوازم ضروری ( غذا و دارو ) و یا ورزش کردن ( آن هم به طور محدود ) از خانه خود خارج شوند . در صورت عدم همراهی ، پلیس این کشور به اجبار این اقدامات را انجام خواهد داد . به علاوه تمام فروشگاه ها ( مگر موارد تامین کننده لوازم ضروری ) تعطیل خواهند شد .

این اقدامات به نوبه خود سخت گیرانه ترین محدودیت اجتماعی اعمال شده در تاریخ بریتانیا می باشد و سرانجام دولت این کشور نجات جان بیماران ، کاهش بار تحمیلی بر سیستم درمانی خود و جلوگیری از شیوع بیماری را در اولویت سیاست ها خود قرار داد .

منبع :

  1. Covid-19 and the Stiff Upper Lip — The Pandemic Response in the United Kingdom ; David J. Hunter ; New England journal of medicine
  2. Offline: COVID-19—a reckoning ; Richard Horton ; Lancet Journals ; 21 March
  3. https://www.nationalgeographic.com/science/2020/03/uk-backed-off-on-herd-immunity-to-beat-coronavirus-we-need-it
  4. https://www.telegraph.co.uk/global-health/science-and-disease/coronavirus-latest-lockdown-panic-buying-news-cases-nhs/
  5. https://www.theguardian.com/politics/2020/mar/23/boris-johnson-uk-lockdown-coronavirus-covid-19-john-crace

 

همچنین ببینید

نگاهی برمقالات : بخش روماتولوژی – شماره سوم – اول تیر ماه

شماره سوم – نیمه اول تیر ماه 1399 مرکز مطالعات و توسعه آموزش علوم پزشکی …

پاسخی بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *